شماره ۲۵۵ - نتوانست ز بس ضعف بدندان جا کرد

نتوانست ز بس ضعف بدندان جا کرد
گره لقمه ام از شیشه روزی وا کرد ۱

فیض گمنامیم این بس که ز خلوتگه فقر
شغل دنیا نتوانست مرا پیدا کرد ۲

سایه بال هما بود بلای سیهی
کز سرم پرتو خورشید سعادت واکرد ۳

نیست شرمندگی دست تهی کم، چه عجب
بید مجنون نتواند سر اگر بالا کرد؟ ۴

مگر از دست دل زار من آید با او
آنچه در عالم یاری غم او با ما کرد ۵

واعظ این فیض سخن نیست جز از همت عشق
دم ما را نمک شور جنون گیرا کرد ۶