شماره ۲۹۳ - صحرا ز باد دستی آهم فقیر شد

صحرا ز باد دستی آهم فقیر شد
کوه از جواب ناله من سینه گیر شد ۱

عاقل بنقش عاریتی تن نمیدهد
از ساده لوحی آینه صورت پذیر شد ۲

در کنج غم ز درد تو از بس گداختم
تن مشتبه ز ضعف بموج حصیر شد ۳

آید بکام زهر اجل به ز شکرم
از موی سر چو کاسه مرا پر ز شیر شد ۴

چون آفتاب چهره به زردی نهاد روی
برخیز ساز برگ ره مرگ دیر شد ۵

بد میرود ز دل سخن نرم نرم خصم
شد دیر هضم نان، چو به روغن خمیر شد ۶

خود را ببند در ره حق بر سبکروان
پیکان سبک ره این قدر از فیض تیر شد ۷

باشد جوان همیشه چو گلهای معنیت
واعظ چه غم که گلبن طبع تو پیر شد؟ ۸