شماره ۳۷۶ - گزندگیست، چو خاری که خفت آرد بار

گزندگیست، چو خاری که خفت آرد بار
زبان نرم، نهالی که عزت آرد بار! ۱

ز سرخ رویی آتش، ترا شود روشن
که خوی تند چه مقدار خجلت آرد بار ۲

بهم فشردن دست صدف، بس است دلیل
که مالداری بسیار، خست آرد بار ۳

ز جوی آب گل آلود خوانده ام سطری
که انس بدگهر آخر کدورت آرد بار ۴

خطی است بر ورق خشت پخته، بس روشن
که چهره گشتن با خصم خفت آرد بار ۵

صدای دست بهم سودن صدف، اینست
که دل بمال نهادن، ندامت آرد بار! ۶

چنانکه تکیه ببالین نرم خواب آرد
بجاه تکیه زدن نیز، غفلت آرد بار ۷

ز لوح سایه بال هما بخوان واعظ
که صبر مرد، سعادت آرد بار ۸