شماره ۴۸۵ - سرهنگ مصر گوشه نشینی کنون منم

سرهنگ مصر گوشه نشینی کنون منم
پا تا به پیچ کوچه عزلت ز دامنم ۱

از نرمیم، بگردن بدخواه خود کمند
گردم چو تند بر سر خود، تیغ دشمنم ۲

بر ابر، چشم دانه ام از بهر خویش نیست
ترسم که برق سیر نگردد ز خرمنم ۳

دل خون شود ز حسرت آن چشم سرمه دار
هر گه که شام هجر درآید ز روزنم ۴

بهر سخن به کار نیامد مرا زبان
اکنون بکار آمده بهر گزیدنم ۵

منظور ما ز ترک جهان، نیست جز جهان
چون باز بهر صید بود، چشم بستنم ۶

خاک است خاک، در لحد، اکنون نه اوست او!
آنکس که از غرور همیزد منم منم! ۷

واعظ بناله میکنم از جای کوه را
کو زور و حشمتی که دل از خویشتن برکنم؟! ۸