شماره ۴۹۱ - چشم و گوش و عقل و حس رفتند و، ما وامانده ایم

چشم و گوش و عقل و حس رفتند و، ما وامانده ایم
رفته است اسباب ما، خود پیشتر، ما مانده ایم ۱

از شراب هستی احباب خالی گشت و ما
همچو مو در کاسه افلاک بر جا مانده ایم ۲

خواب مرگ از کوفت شاید آورد ما را برون
در تلاش زندگانی آن قدر وامانده ایم ۳

ما بساط هر تعلق زین سرا برچیده ایم
بهر رفتن با عصائی بر سر پا مانده ایم ۴

گرم رویی نیست پیدا، گرم خونی خود کجاست؟
در میان این قدر مردم چه تنها مانده ایم ۵

جان فگند از دوش خود بار گران جسم و، ما
همچنان واعظ بزیر بار دنیا مانده ایم ۶