غزل ۳۴۶ - ای جهانی پر از حکایت تو

ای جهانی پر از حکایت تو
گه ز شکر و گه از شکایت تو ۱

برگشاده به عشق و لاف زبان
خویشتن بسته در حمایت تو ۲

ای امیری که بر سپهر جمال
آفتابست و ماه رایت تو ۳

هست بی تحفهٔ نشاط و طرب
آنکه او نیست در حمایت تو ۴

هر سویی تافتم عنان طلب
جز عنانیست بی‌عنایت تو ۵

جان و دل را همی نهیب رسد
زین ستمهای بی نهایت تو ۶

ای همه ساله احسن الحسنی
در صحیفهٔ جمال آیت تو ۷

در وفا کوش با سنایی از آنک
چند روزست در ولایت تو ۸