غزل ۳۵۴ - موی چون کافور دارم از سر زلفین تو

موی چون کافور دارم از سر زلفین تو
زندگانی تلخ دارم از لب شیرین تو ۱

خاک بر سر کردم از طور رخ پر آب تو
سنگ بر دل بستم از جور دل سنگین تو ۲

مونس من ماه و پروینست هر شب تا به روز
زان رخ چون ماه و زان دندان چون پروین تو ۳

زعفرانست از رخ من توده بر بالین من
ارغوانست از رخ تو سوده بر بالین تو ۴

گر مسلمان کشتن آیین باشد اندر کافری
در مسلمانی مسلمان کشتن است آیین تو ۵

رخنه افتد بی شک اندر دین تو زین کارها
کی پسندد عاشق تو رخنه اندر دین تو ۶