هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از ساقی میخواهد که جام شراب را پر کند و به او بدهد. او از زاهدانی که به خرابات نمیآیند و تکبر میکنند، انتقاد میکند و از ساقی میخواهد که شراب را به او بدهد. شاعر همچنین از ساقی میخواهد که میخانه را به او ببخشد و تسبیح را به زاهد بدهد. او از ساقی میخواهد که دوباره به او شراب بدهد و از زاهد میخواهد که شراب را به او بدهد.
رده سنی:
18+
این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و انتقادی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و مفاهیم مرتبط با آن ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۳۷۲ - آن جام لبالب کن و بردار مرا ده
آن جام لبالب کن و بردار مرا ده
اندک تو خور ای ساقی و بسیار مرا ده ۱
هرکس که نیاید به خرابات و کند کبر
او را بر خود بار مده بار مرا ده ۲
مسجد به تو بخشیدم میخانه مرا بخش
تسبیح ترا دادم و زنار مرا ده ۳
ای آنکه سر رندی و قلاشی داری
پس مرد منی دست دگر بار مرا ده ۴
ای زاهد ابدال چو کردار برد می
سردی مکن آن بادهٔ کردار مرا ده ۵
اندک تو خور ای ساقی و بسیار مرا ده ۱
هرکس که نیاید به خرابات و کند کبر
او را بر خود بار مده بار مرا ده ۲
مسجد به تو بخشیدم میخانه مرا بخش
تسبیح ترا دادم و زنار مرا ده ۳
ای آنکه سر رندی و قلاشی داری
پس مرد منی دست دگر بار مرا ده ۴
ای زاهد ابدال چو کردار برد می
سردی مکن آن بادهٔ کردار مرا ده ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۷۱ - بردیم باز از مسلمانی زهی کافر بچه
گوهر بعدی:غزل ۳۷۳ - ساقیا مستان خوابآلوده را آواز ده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.