غزل ۳۷۸ - از عشق آن دو نرجس وز مهر آن دو لاله

از عشق آن دو نرجس وز مهر آن دو لاله
بی خواب و بی‌قرارم چون بر گلت کلاله ۱

خدمت کنم به پیشت همچون صراحی از جان
تا برنهی لبم را بر لبت چون پیاله ۲

تا روز ژاله بارد از چشم همچو رودم
آری نکو نماید بر روی لاله ژاله ۳

دارم هزار بوسه بر روی و چشم تو من
گر میدهی وگرنه بیرون کنم قباله ۴

مهمان حسن داری سیر از پی خرد را
مر تشنگان خود را ندهی یک پیاله ۵