غزل ۳۸۵ - این چه رنگست برین گونه که آمیخته‌ای

این چه رنگست برین گونه که آمیخته‌ای
این چه شورست که ناگاه برانگیخته‌ای ۱

خوابم از دیده شده غایب و دیگر به چه صبر
تا تو غایب شده‌ای از من و بگریخته‌ای ۲

رخ زردم به گلی ماند نایافته آب
کابرویم همه از روی فرو ریخته‌ای ۳

چو فسون دانم کردن چه حیل دانم ساخت
تا بدانم که تو در دام که آویخته‌ای ۴

پس برآمیخت ندانم به جهان جز با تو
که تو شمشاد به گلبرگ برآمیخته‌ای ۵