هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از احساسات خود در قبال معشوق و رنجهایی که از جانب او متحمل شده است، سخن میگوید. او از ناملایمات و جفاهایی که از معشوق دیده، شکایت میکند و این رنجها را با تصاویر شاعرانه مانند گُل سرخ، مشک سیه، و اشک عقیق و زر بیان میکند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. بنابراین، این متن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
غزل ۳۹۷ - غالیه بر عاج برآمیختی
غالیه بر عاج برآمیختی
مورچه از عاج برانگیختی ۱
بر گل سرخ ای صنم دلربای
رغم مرا مشک سیه بیختی ۲
روز فروزنده به روی و مرا
با شب تاریک برآمیختی ۳
اشک رخ من چو عقیق و زرست
تا شبه از سیم درآویختی ۴
با دل من نرد جفا باختی
بر سر من گرد بلا بیختی ۵
مورچه از عاج برانگیختی ۱
بر گل سرخ ای صنم دلربای
رغم مرا مشک سیه بیختی ۲
روز فروزنده به روی و مرا
با شب تاریک برآمیختی ۳
اشک رخ من چو عقیق و زرست
تا شبه از سیم درآویختی ۴
با دل من نرد جفا باختی
بر سر من گرد بلا بیختی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۳۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۹۶ - ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی
گوهر بعدی:غزل ۳۹۸ - باز این چه عیاری را شب پوش نهادستی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
