غزل ۴۱۰ - روی چو ماه داری زلف سیاه داری

روی چو ماه داری زلف سیاه داری
بر سرو ماه داری بر سر کلاه داری ۱

خال تو بوسه خواهد لیکن هم از لب تو
هم بوسه جای داری هم بوسه خواه داری ۲

زلف تو بر دلِ من، بندی نهاد محکم
گفتم که بند دارم، گفتا گناه داری ۳

یکره بپرس جانا زان زلف مشکبویت
تا بر گلِ موّرب، چون خوابگاه داری؟ ۴

دل جایگاه دارد اندر میان آتش
تو در میان آن دل، چون جایگاه داری؟ ۵

مست ثنای عشقست در مجلست سنایی
گر هیچ عقل داری او را نگاه داری ۶