غزل ۴۲۶ - تو آفت عقل و جان و دینی

تو آفت عقل و جان و دینی
تو رشک پری و حور عینی ۱

تا چشم تو روی تو نبیند
تو نیز چو خویشتن نبینی ۲

ای در دل و جان من نشسته
یک جال دو جای چون نشینی ۳

سروی و مهی عجایب تو
نه بر فلک و نه بر زمینی ۴

بی روی تو عقل من نه خوبست
در خاتم عقل من نگینی ۵

بر مهر تو دل نهاد نتوان
تو اسب فراق کرده زینی ۶

گه یار قدیم را برانی
گه یار نوآمده گزینی ۷

این جور و جفات نه کنونست
دیریست بتا که تو چنینی ۸

ای بوقلمون کیش و دینم
گه کفر منی و گاه دینی ۹