قصیده ۱۰۹ - نماز شام من و دوست خوش نشسته بهم

نماز شام من و دوست خوش نشسته بهم
گرفته دامن شادی شکسته گردن غم ۱

سپرده لاله به پای و بسوده زلف به دست
گرفته دوست به دام و کشیده رطل به دم ۲

ز چرخ زهره به زیر آمده به زاری زیر
ز کوه کبک به بانگ آمده به نالهٔ بم ۳

نشانده شعله ز انگشتها به بادهٔ خام
فشانده حلقه ز انگشتها ز زلف به خم ۴

نه از رفیق گریغ و نه از فراق دریغ
نه در میانه تکلف نه از زمانه ستم ۵

مر بر آمده ناگاه شوق از دل و جان
که زخم آن به دلم زد هزار شوق صنم ۶

خجسته شوقی با صدهزار جوق نشاط
گزیده و جدی با صدهزار فوج نغم ۷

زمین و چرخ خبر یافته ز حال دلم
بمانده خیره و پوشیده جامهٔ ماتم ۸

همی گشاده هوا بر زمین شراع گهر
همی کشیده فلک بر هوا بساط ظلم ۹

ظلام مشرق بر چهر روز مستولی
سواد مغرب در طبع چرخ مستحکم ۱۰

مرا دل اندر راه و دو دیده در حرکات
بجسته از بر یار و نشسته بر ادهم ۱۱

سیاه رنگ ولیکن جهان بدو روشن
برین صفت رود آری مه چهارده هم ۱۲

چگونه ادهمی آن ادهمی که من ز برش
چنان نشستم و چون بر فراز دیوان جم ۱۳

بسهم شیر و بتن زنده پیل و چشم چراغ
چو عزم بر سر کوه چو وال در دل یم ۱۴

قوی قوایم و فربه سرین و چیده میان
دراز گردن و آهخته گوش و گرد شکم ۱۵

به پیشم اندر راهی و وادی و دشتی
درشت و صعب و سیه چون شعار کفر و ظلم ۱۶

اگر چه کوه و بیابان و بیشه بود به پیش
همی زدم شب تاریک هر سه را بر هم ۱۷

برین صفت همه شب تا ز لاجورد هوا
هزار شعله برآمد چو صد هزار علم ۱۸

به مرغزاری کان روشنایی اندر وی
هزار قصر بدیدم چو قصر فخرامم ۱۹

به شعر اوست همه افتخار و ناز عرب
به ذکر اوست همه اصل احتشام عجم ۲۰

تفاخری که کند او ز روی تحقیقی
تفاخریست مسلم چو نصرت آدم ۲۱