رباعی ۱۲۷ - روزی که بود دلت ز جانان پر درد

روزی که بود دلت ز جانان پر درد
شکرانه هزار جان فدا باید کرد ۱

اندر سر کوی عاشقی ای سره مرد
بی شکر قفای نیکوان نتوان خورد ۲