شماره ۸۲ - شادم که شمارم اشک وآه است

شادم که شمارم اشک وآه است
تا در غمت این دوام گواه است ۱

با درد جدائیت صبوری
خود بی کم و بیش کوه وکاه است ۲

با عمر دراز زلف کج راست
فرقی که نه جای اشتباه است ۳

موی من از آن سفید چون روز
روز من از آن چو شب سیاه است ۴

از تابش روی و تاب گیسوی
مشکوی تو پر ز مار و ماه است ۵

ز آن ماه چه نعل ها در آتش
ز آن مار چه پشت ها دو تاه است ۶

دل با همه زخم های کاری
باز از مژه ی تو عذرخواه است ۷

از تیر نگاه و تیغ ابروی
گیسوی توام گریزگاه است ۸

دل در صف غمزه اش صفایی
صیدی به مصاف یک سپاه است ۹