شماره ۱۵۸ - دل ازجراحت تیغم نه آن قدر سوزد

دل ازجراحت تیغم نه آن قدر سوزد
که نوک ناوک غیرت مرا جگر سوزد ۱

توشمع سوزی و من سوزم از حسد که چرا
به بزم عیش توجز من یکی دگر سوزد ۲

به جرم دیده دلم سوخت ز آتش تو بلی
به نیستان چو فتد شعله خشک و تر سوزد ۳

مرا نسوخت جفای تو سخت دل چندان
که روز و شب دلم ا زآه بی اثر سوزد ۴

سرشک سوز درونم نکاست بلکه فزود
در آب آتش عشق تو بیشتر سوزد ۵

نبود از دلم آگه سوای دیده کسی
مرا مخالفت اشک پرده در سوزد ۶

چنان ز تابش رخ برفروخت شعله حسن
که دین و دانش و هوشم به یک شرر سوزد ۷

دل ازخیال تودرسینه هر شبم تا کی
چوشمع در لگن از شام تا سحر سوزد ۸

نسوخت نشتر الماس دشمنان هرگز
مرا چنان که دل از ناوک نظر سوزد ۹

صفایی از پی بدرود من تو زودتر آی
مباد آتش عشقم که بی خبر سوزد ۱۰