شماره ۱۷۳ - امان نداد جدایی مرا زمانی چند

امان نداد جدایی مرا زمانی چند
که التماس کنم از اجل امانی چند ۱

دلا به سینه ی جانان گذر مکن زنهار
که بسته نرخ نگاهی به نقد جانی چند ۲

عمارت دل ویران مجوی از آن که به هیچ
به باب فتنه دهد خاک خاندانی چند ۳

جز اوکه پرده رخسار کرده کاکل و زلف
هر آفتاب که گسترده سایبانی چند ۴

اثر نکرد در اوآه ما نخورد چرا
بر این نشان همه یک تیر از کمانی چند ۵

زعضوعضو تویا رب چها رود برما
که راندی از مژه بر سینه ام سنانی چند ۶

قدت که غیرت طوبی رخت که رشک ریاض
چو گلبنی است ولی شرم گلستانی چند ۷

زنیم بوسه ی چندت مگر به پای رکاب
عنایتی است نگهداری از عنانی چند ۸

گرفت در همه زلفت دل صفای جای
که دیده غیر تو یک مرغ و آشیانی چند ۹

به تار طره ی ترکان تعلقی است
ترا چو مرد رسن باز و ریسمانی چند ۱۰