شماره ۱۷۴ - فغان که نیست مرا در دهان زبانی چند

فغان که نیست مرا در دهان زبانی چند
که از معانی حسنت کنم بیانی چند ۱

کجا مجال که تا صبح حشر هر نفسی
کنم ز شام فراق تو داستانی چند ۲

غم تو سوخت ریاضم به می چه خواهد ماند
به یک بهار اگر برخورد خزانی چند ۳

نه باغبان و نه گلچین مرا به داد رسید
به سینه ماند همان حسرت فغانی چند ۴

مگر به چنگ کنم یک ره آستین را
هزار ناحیه سودم بر آستانی چند ۵

ز خوف و خشیت و خواری ز صبر و صدق و صفا
به عرض عشق تو آورد به ارمغانی چند ۶

به چاک سینه ام از زخم آخرین پیداست
ز تیرهای نخستین به دل نشانی چند ۷

مرا سپار به سگ های کوی خویش کنون
که نیست از همه هستی جز استخوانی چند ۸

کجاست جز تو که آرایش صد انجمنی
صنوبری که بود زیب بوستانی چند ۹

به قدر چهر خود آزادکن صفایی را
ز سرو و سوری و شمشاد و ارغوانی چند ۱۰