شماره ۱۷۵ - ز چاک سینه اگر بر کشم فغانی چند

ز چاک سینه اگر بر کشم فغانی چند
به یک نفیر بهم بر زنم جهانی چند ۱

سرشک دل نکند تا سرای تن ویران
نهادم از مژه بردیده ناودانی چند ۲

به جان فشانی و سربازیم اشارت کن
اگر به عهد حرام یابد امتحانی چند ۳

سوای مهر تو عشاق را بسته که دید
ستاره ای که شود ماه آسمانی چند ۴

مرا شمر سگ این آستان به حکم وفا
یکی حساب کن از خیل پاسبانی چند ۵

ز طره تو به زلف بتان چه فرق که نیست
چنان که نسبت ثعبان به ریسمانی چند ۶

فتم اسیر تو زلفا چه دوده ای که فتاد
اسیر هر خم موی تو دودمانی چند ۷

چه پرسی از دل خود کشتگان خفته به خون
فتاده بر سر کوی تونیم جانی چند ۸

ز تار زلف تو پیران خمیده جز تو جوان
که بست یک ره از این دست بدگمانی چند ۹

مرا صفایی و سودای خوب رویان چیست
کجا برآمده یک پیر با جوانی چند ۱۰