شماره ۱۷۶ - داشت وجهی که ندادند ترا جانی چند

داشت وجهی که ندادند ترا جانی چند
تا تصور نکنی یکدل و جانانی چند ۱

وقت دل خوش که مرا هر نظر از ظلمت تست
باز در گنج شبستان در بستانی چند ۲

ذوق یک بوسه بهکام من از آن نوش دهان
هست صدبار به از چشمه ی حیوانی چند ۳

روید از بوی تو هم خواب ترا عمر دراز
هست بر دعوی من زلف تو برهانی چند ۴

نیست کس لایق و رشکم نهلد ورنه همی
بخشم از لعل توخاتم به سلیمانی چند ۵

دل بهر عضو تو صد جاست گرفتار فسون
کس ندیده است گنه کاری و زندانی چند ۶

تا زنی چشم بهم زان دوکمان بی زد و خورد
صیدت آید همه این شهر به پیکانی چند ۷

بر رخ آویخته گیسوی کجت گفتی راست
داشت در کف ید بیضای تو شعبانی چند ۸

ترسمت خاطر نازک زید از ناله ملول
کردمی ورنه دلت نرم به افغانی چند ۹

پی یک درد که دارد چو صفایی همه عمر
از وجود طرب انگیز تو درمانی چند ۱۰