شماره ۱۸۳ - چون بگسلم نه زلف توکز هر شکنج و بند

چون بگسلم نه زلف توکز هر شکنج و بند
تنها ز من هزار دل آوره در کمند ۱

نتوان بریدنم ز تو پیوند دوستی
ور بند بندژ من همه از هم جدا کنند ۲

منع از گدای خود مکن ای شه که عیب نیست
هستیم اگر به دولت حسنت نیازمند ۳

یکسر برون خرام که پنهان کنند روی
از خجلت جمال تو خوبان خود پسند ۴

قد برفراز تا همه آیند سر به زیر
سرو و صنوبر و گل و شمشاد و ناروند ۵

پستم چنین به خاک ره ی خویشتن مبین
باشد به دستبوس تو روزی شوم بلند ۶

جان رایگان به پای تو ریزم که بی دریغ
در باب این متاع مرا نیست چون و چند ۷

چل سال یک نفس غمت از من جدا نزیست
بودم به چشم مردم اگر شاد اگر نژند ۸

دور از تو خود بگو که صفایی کند چه کار
ناچار اگر همی نتواند دل از تو کند ۹