شماره ۱۹۴ - به مینو منظری دوشم سری بود

به مینو منظری دوشم سری بود
که جنات از جمالش مظهری بود ۱

دل از دستش نیارستم ستادن
که زین مشکل مرا مشکل تری بود ۲

مسلمان زاده ی این مایه بی باک
غریب اسلام دعوی کافری بود ۳

ز درد امروز اگر نالم عجب نیست
که دل را هر نگاهش خنجری بود ۴

به خونریز من از هر نیش مژگان
بهر عضوم سرا پا نشتری بود ۵

به رخ زان حلقه ها زلفش زره سار
چو بر گنجی نگهبان اژدری بود ۶

به تسخیر دل و جان بی عزایم
ز چشم فتنه جو جادوگری بود ۷

رخش رخشان چو روز از زلف شب تاب
به عقرب به ز خورشید اختری بود ۸

مرا شوری چنان نز خوی خود خاست
که آن وجد و سماع از دیگری بود ۹

سخن کوته صفایی کی ترا کام
شود شیرین که گویی شکری بود ۱۰