شماره ۱۹۹ - نکهت نافه ز انفاس نسیم سحر آید

نکهت نافه ز انفاس نسیم سحر آید
گویی از غارت آن سلسله نافه گر آید ۱

مویی افتاده ز گیوس تو در دست صبا را
کاین چنین غالیه گستر به همه بوم و بر آید ۲

تویی آن گلبن بیخار که از شوق تماشا
بلبل باغ ترا جان عوض ناله برآید ۳

بس که شیرین و مطبوع و دلاویزی و دلجو
زهر از دست توام با همه تلخی شکر آید ۴

جای در خلوت جان دادمش آخر که مبادا
غمت از رخنه ی دل نیز چو من در بدر آید ۵

تر نشد پای دلم در شکن زلف تو روزی
زین چه حاصل که سرشکم همه شب تا کمر آید ۶

خود گرفتم دل خوبان همه خاراست به سختی
این قدر ناله ی عشاق چرا بی اثر آید ۷

دل مجروح مرا یک نظر از چشم تو کافی
وین بود مرهم زخمی که ز تیر نظر آید ۸

ساختم با غم جانان همه ایام صفایی
تا دگر او به که سازد چو مرا عمر سرآید ۹