شماره ۲۰۵ - چشم و ابرویش به قهرم دل رباید

چشم و ابرویش به قهرم دل رباید
گوهر و لعلش به لطفم جان فزاید ۱

ز آن دو تلخی ها به کارم برد و خود را
زین دو صد چندان به شیرینی ستاید ۲

آن دو رنگ رامش از نفسم ستاند
این دو رنگ انده از عقلم زداید ۳

آن به رخ ابواب تقدیمم فرازد
وین به گوش آیات تکریمم سراید ۴

آن دو با دل شق گمانی می سگالد
این دو با جان مهربانی می نماید ۵

تن از آن تا پای دارد می گریزد
جان به این تا جای بیند می گراید ۶

نیست گر قصد جفا آن بی وفا را
از چه این را بست و آن را می گشاید ۷

پای تا سر دل نشین آمد دریغا
کز مناعت عهد یاری می نیاید ۸

دل به وصلم باز جو کز رنج هجران
بیش از این بالله مگر خوردن نشاید ۹

هر چه فرمایی بپیچم سر ز فرمان
جز شکیبایی که هیچ از من نیاید ۱۰

بر منت دل سوختی با وصف سختی
گر ز حالم با تو کس رمزی سراید ۱۱

در تو کافر دل تولای صفایی
هرکه بیند پای تا سر حیرت آید ۱۲