شماره ۲۰۷ - صاحب دلی به سیر کمانت نظر نکرد

صاحب دلی به سیر کمانت نظر نکرد
تا سینه پیش آن صف پیکان سیر نکرد ۱

اشکش به آستین تو از رخ نکرده پاک
تا خاک آستان تو سرمه ی بصر نکرد ۲

صوفی ما به ترک کله صرفه ای نبرد
مسکین که خاکپای ترا تاج سر نکرد ۳

صیدت به یاد بال افشانی آشیان
از خوشدلی به دام تو سر زیر پر نکرد ۴

یوسف خود ار نبود گرفتار کس چرا
بر وی گذشت قرنی و یاد از پدر نکرد ۵

چهری که آستین تو بر دیدگان نسود
چشمی که آستان تو از گریه تر نکرد ۶

دردا که کس به حضرت جانان نجست جای
کاو را ز رشک دور فلک دربدر نکرد ۷

ز آتش به سنگ رخنه نیفتاده کس ندید
جز در دل تو کآه صفایی اثر نکرد ۸