شماره ۲۱۵ - فقیه شهر که سجاده ها برآب کشید

فقیه شهر که سجاده ها برآب کشید
شکست توبه و با صوفیان شراب کشید ۱

نوید باد شما را به باده خوردن فاش
که محتسب به جماعت شراب ناب کشید ۲

سرود مژده ی رحمت وصول می همه را
دگر نبایدم از حسرتش عذاب کشید ۳

دمید اختری از آسمان تاک امروز
که ماه از خجالت در احتجاب کشید ۴

به کاخ ناز درآی و بکوب پای نشاط
که شاخ دختر رز را ز رخ نقاب کشید ۵

ندیده روی ترا دیده اشک ها افشاند
گلی نچید از این باغ و بس گلاب کشید ۶

به خون ما کف و سر پنجه را نگار نمای
ترا دریغ بود منت ازخضاب کشید ۷

غمت به غارت ملک دلم شبیخون برد
شهی قوی سپهی بر دهی خراب کشید ۸

مرا مجال فرار از کمند عشق نماند
که بی درنگ فرو بست و با شتاب کشید ۹

نبود پای گریزم ز جنگ کاکل و زلف
که سخت بست به زنجیر و با طناب کشید ۱۰

روم به کوکب ناسعد خویش گریم زار
کنون که چرخ ترا دور مه سحاب کشید ۱۱

به دل نماند صفایی توانی و تاب نماند
دلی به سینه ام از بس که درد و تاب کشید ۱۲

حضور تا نفتد کی میسر است مرا
بیان حالت دل زانچه در غیاب کشید ۱۳