شماره ۲۳۹ - در رهش جان دادم اما هرکه دلبر بایدش

در رهش جان دادم اما هرکه دلبر بایدش
هرنفس عمری درین ره جان دیگر بایدش ۱

بهر جانان غرق اشکم گر ببینی ترمیا
کی براندیشد ز دریا آنکه گوهر بایدش ۲

آن ستمکاری کش از آزار یاران باک نیست
از برای امتحان یاری ستمگر بایدش ۳

هرکه بسته از تو جامی بی تو ز آن پس جاودان
جای می خارا به مینا خون به ساغر بایدش ۴

ملک غم را مسلم شد ز فر حسن تو
حالی از خاک درت اورنگ و افسر بایدش ۵

قصد من گم کردن آثار پی تنها نبود
هرکه سوی دوست پوید پای از سر بایدش ۶

دارد از مژگان و رخ ترکم تدارک ها بلی
شه که کشور می گشاید گنج و لشکر بایدش ۷

رفت نور از دیده تا از روی یار افتاد دور
راست خواهی سرمه ای از خاک آن در بایدش ۸

غم صفایی می خرم از عشق با رخسار زرد
هرکه بفروشد متاعی مشتری زر بایدش ۹