شماره ۲۴۹ - به ترک مست تو دستی رها کنم دل خویش

به ترک مست تو دستی رها کنم دل خویش
نهم به گردن صیاد خون بسمل خویش ۱

چنان به شوق طپیدم به زیر خنجر عشق
که دیده باز نکردم به روی قاتل خویش ۲

اثر نداشت یکی از هزار ناله ی من
ندانم از دل او، یا بنالم از دل خویش ۳

ز بس به کین تمایل نگار مهر نهاد
مرا بسی عجب آید که هست مایل خویش ۴

فغان از این دل مفتون که تا به خاک فنا
نریخت خون من آسان نیافت مشکل خویش ۵

شب است و راه به واماندگان قافله گم
برون کند مگر آن مه سری ز محمل خویش ۶

مقابل مه ی ما مهر مشعلی نه فزون
هزار مشعله افروزد ار مقابل خویش ۷

زمام ناقه اگر در کف است لیلی را
دهد به محضر مجنون قرار منزل خویش ۸

مرا سری است صفایی که بسپرم روزی
سری به پایش و شرم آیدم ز حاصل خویش ۹