شماره ۲۴۸ - به پایان رفت در بزمت مرا دوش

به پایان رفت در بزمت مرا دوش
که از حور و قصورم شد فراموش ۱

کشیدم باده از مینای آن لعل
که دارد عقل را مخمور و مدهوش ۲

به گرمی دم و گیرایی چشم
ربودی هوشم از سر تابم از توش ۳

می از چشمت خورم وز غمزگان زخم
عجب نیشی مرا دادی پس از نوش ۴

اگر آب جمالت تاب جان نیست
چرا چون مر...آورده در هوش ۵

چه کام از سرو بن جویی که ناکام
به یک موقف بود موقوف و خاموش ۶

بجو سروی لغزرانی نظر دزد
بجو ماهی قصب پوشی قدح نوش ۷

دلارامی سخندان مالک چشم
گلندامی غزل خوان صاحب گوش ۸

که در چشمش بود از جور دل دید
که در گوشش بود از جنس جان هوش ۹

به فرط کاوش از خویشم بری ساخت
ز بدخواهم چه منت هاست بر دوش ۱۰

صفایی را به سهو ار ناوری یاد
به عمد از خاطرش ناور فراموش ۱۱