شماره ۲۹۳ - سیه مستی فراز آمد به راهم

سیه مستی فراز آمد به راهم
که چشمش دل ربود از یک نگاهم ۱

به دل کز وی غم آبادی است ویران
کشید از غمزه پی درپی سپاهم ۲

نشاند از عضو عضو خود سراپای
چو چشم خویش بر خاک سیاهم ۳

به محشر نیز از او نارم تظلم
که حق با اوست با چندین گواهم ۴

هنوزش جان و سر خواهم به پا ریخت
چه غم کافکنده در پا دستگاهم ۵

گرم بر سر نهد نام غلامی
کند فخر از غلامی پادشاهم ۶

به خاک آستانش فقر و خواری
از آن به کز برون تشریف و جاهم ۷

بدین خردی دریغ آن کنج لب نیست
چوخال از فتنه ی مژگان پناهم ۸

نباشد غیر رسوایی دریغا
به سودای تو سودی ز اشک و آهم ۹

صفایی نزد جانان سر فرو رفت
به جیب شرمساری از گناهم ۱۰

نخواهم دیده از خجلت گشودن
مگر فضل وی آید عذر خواهم ۱۱