شماره ۳۲۵ - رفت در پا از سر زلفش دل مفتون من

رفت در پا از سر زلفش دل مفتون من
شد به خاک از برج عقرب کوکب وارون من ۱

تیغ برمن راند و زخم کاریش برغیر خورد
تازه دیگر بر دمید این اختر از گردون من ۲

زد به ما پیکان و خون مدعی بر خاک ریخت
وین لعب نبود عجب از بخت نامیمون من ۳

داشت بدنامی که قتلم را به هجران واگذاشت
ورنه دلبر دامن آلودی خود اندر خون من ۴

خود کنم تسلیم جانان تا ز هجران وارهیم
جای دارد گر بود جان جاودان ممنون من ۵

گر بداند بی وفایی های این گلزار را
بلبل آموزد نوا از ناله ی محزون من ۶

آب ها جوشد ز گل چشم مرا سرچشمه ی دل
چشم بگشا فرق بین از دجله تا جیحون من ۷

زلف لیلی عقل را دیوانه سازد کیست دل
کی زید فرزانه از زنجیر او مجنون من ۸

از کمال حسن در وصف همان بالای وی
برنیامد نکته ای از طبع ناموزون من ۹

باد اگر جویم صفایی بزم می بی لعل دوست
نغمهٔ افغان و اشک لعلی بادهٔ گلگون من ۱۰