شماره ۳۷۵ - سعادتی است زمین را تو چون بر آن گذری

سعادتی است زمین را تو چون بر آن گذری
کرامتی است فلک را تو چون در آن نگری ۱

دریغ و درد که آغاز آشنایی ما
به کام غیر چو عمر عزیز می گذری ۲

به ناامیدی و افسوس وحسرتم مپسند
کدام تاب و تحمل که بینمت سفری ۳

چه کرده ام که سزاوار رنج هجرانم
خدای را که هلاکم مکن به خون جگری ۴

بریز خون من آنگه عزیمت سفر آر
چرا به دست فراقم به زندگی سپری ۵

اگر به دست خود اکنون مرا کشی به از آن
که عمر در غم هجران همی شود سپری ۶

ببر سر من و بار از برم ببند و برو
دلت ز صحبت ما گر ملول گشت و بری ۷

حدیث عشق بپوشیدمی ز دشمن و دوست
اگر سرشک نکردی به خیره پرده دری ۸

دلت ز آه صفایی به رحم نامد نرم
ثمر نبود فغان را ز فرط بی اثری ۹