هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غنایی، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است. او از زیبایی، لطف و وفای معشوق سخن می‌گوید و حسرت دوری از او را بیان می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند رخ زعفرانی، گونه‌های ارغوانی و دهان مانند غنچه، عشق خود را به تصویر می‌کشد و حتی بهشت را در برابر عشق معشوق ناچیز می‌شمرد.
رده سنی: 15+ متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از برخی استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۳۹۰ - بدین لطف و وفا و مهربانی

بدین لطف و وفا و مهربانی
نداری چاره ای از دل ستانی ۱

از این صورت چه حیرتها دهد دست
که دارد صورتی چندین معانی ۲

مرا رخ زعفرانی شد ز حسرت
ترا تا گونه گردید ارغوانی ۳

شدم ز آرایش رویت پریشان
بهارت کرد بر شاخم خزانی ۴

بدین صورت اگر بودی در آن عهد
کشیدی خامه بر تصویر مانی ۵

دهم یاقوت را نسبت بدان لعل
چه حاصل کو نداند نکته دانی ۶

به دندان توگوهر را چه پیوند
کجا او راست این شکر فشانی ۷

شباهت غنچه راکی با دهانت
که او را نیست این شیرین زبانی ۸

به دوزخ با تو ایم بی تو لیکن
نمی خواهم بهشت جاودانی ۹

صفایی گر نمیری در ره دوست
ثمر چبود ترا زین زندگانی ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۱۹۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۸۹ - با آن همه لطف و مهربانی
گوهر بعدی:شماره ۳۹۱ - دلا معاونت اشک پرده در نکنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.