هوش مصنوعی: این متن به توصیف زیبایی و کمال یک شخصیت ایده‌آل می‌پردازد که از هر آنچه گفته شود برتر است. شاعر از زبان تعجب و ستایش، این موجود را فراتر از انسان و نزدیک به ملک توصیف می‌کند. او از خلق و خوی نیکو، دوری از تکبر و جنگجویی، و آرامش این شخصیت سخن می‌گوید و در نهایت از خدا می‌خواهد که او را از دورویی نجات دهد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

شماره ۴۰۴ - تعالی الله چه گویم ز آن نکویی

تعالی الله چه گویم ز آن نکویی
که نیکوتر بود از هر چه گویی ۱

پری در کسوت مردم پدیدار
ملک در جلد انسان رفته گویی ۲

مرا باور نمی شد کآدمی زاد
بدین حد می رسد در خوب رویی ۳

بدین خلق از خدا خواهم کرا باز
بدین مهر از کجا جویم چو اویی ۴

نه کاره یابمش بر ترک پر خاش
نه مایل بینمش بر جنگ جویی ۵

به صد منزل گریزان از مناعت
به صد فرسنگ دور از تند خویی ۶

به نامیزد بتی خوش خوکه او راست
امان بختی به جای فتنه جویی ۷

به میدان تو تنها گشته پامال
به چوگان تو سرها کرده گویی ۸

به سیر بوستان برخیز کز شرم
به جای خود نشیند سرو جویی ۹

مجاور مانم آن در را که پائی
مسافر آیم آن ره را که پویی ۱۰

صفایی را بکش یا پیش خودکش
خلاصم کن خدا را زین دورویی ۱۱
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
۱۸۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۰۳ - عجب دارم تو با این خوب رویی
گوهر بعدی:شماره ۴۰۵ - از تو ای دوست چه پنهان رهم افتاد به کویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.