بند ۲۷ - چون نوبت قتال ز یاران به شه فتاد

چون نوبت قتال ز یاران به شه فتاد
پاسی پس از مقاتله در قتلگه فتاد ۱

چون زخم های خویش به گرداب خون نشست
چون مرغ پر به خون زده برخاک ره افتاد ۲

با یک هزار و نهصد و پنجاه زخم بیش
او را چو نوک تیر به خون جایگه فتاد ۳

یا از عناد اهل حسد یوسفی عزیز
با پاره پاره پیکر عریان به چه افتاد ۴

چون شمس شامگه که به سرخی کند غروب
طلعت نهفت و صبح جهانی سیه فتاد ۵

بر داغ مرگ او دل اسلام و کفر سوخت
و آتش به جان بتکده و خانقه فتاد ۶

آن ساعت از تراکم اطوار مختلف
با روز رستخیز بسی مشتبه فتاد ۷

از بادهای زرد و سیه کآن زمان وزید
شد کهربا زمین و فلک چون شبه فتاد ۸

پس فوجی از سپاه چو سیلاب فتنه خیز
از حرب گاه آمد و در خیمگه فتاد ۹

هر سفله ی حریص در آزار اهل بیت
از فرط ناکسی به خیالی تبه فتاد ۱۰

از اضطراب زینب و کلثوم و عابدین
لرزید عرش و رعشه به خورشید و مه فتاد ۱۱

اموال شاه کشته به تاراج قوم رفت
هر چیزشان به چنگ یکی ز آن سپه فتاد ۱۲

برروی بانوان حرم برقعی نماند
از فرق آفتاب سزد گر کله فتاد ۱۳

خاک خیام ز آتش خصمش به باد رفت
و آن کاروان بی سر و سامان به ره فتاد ۱۴
پس راه کوفه پیش گرفتند آن گروه ۱۵
پیچید برخود آن در و دیوار و دشت و کوه ۱۶