بند ۸۳ - چون شاه دین به لشکر کین روبرو فتاد

چون شاه دین به لشکر کین روبرو فتاد
اتمام امر را به نصیحت زبان گشاد ۱

فرمود ای امیر معسکر چرا نکرد
فهمت تمیز تیه ظلال از ره رشاد ۲

دیدی غرور جاه چسان بردت از نظر
آن دورها مودت و آن طورها وداد ۳

بی طول وقت و عرض زمان خود چه شد که رفت
در حق من حسین منی ترا ز یاد ۴

با آن گذشت چیست ترا با من این گرفت
با آن وداد چیست ترا با من این عناد ۵

اجرای امر تا رود از جانب یزید
امضای حکم تا شود از زاده ی زیاد ۶

ریزی به خاک خون مرا بهر ملک ری
رو رو که بهره تو دو جو گندمش مباد ۷

پنداشتی درستی کار از شکست من
حشر تو با یزید بدین گونه اعتقاد ۸

امر خدا به زیر پی انداختی چو خس
نهی نبی به گوش دل انگاشتی چو باد ۹

فخرت به اعتنای یزید است و ز غرور
بر التفات ابن زیاد است اعتماد ۱۰

در چنگ خوک چون تو نیابدکس ایمنی
بر پر کاه چون تو نجوید کس اعتضاد ۱۱

گفتم من آنچه بایدم اظهار کرد و گفت
لیکن تو در صلاح کنی سعی یا فساد ۱۲

در هر عمل که جازم آنی ز خیر و شر
از طیب و خبث عدل خدایت جزا دهاد ۱۳

دادی به دست حرص و هوا هوش و رای خویش
رفتت به باد صارفه چون خاک دین و داد ۱۴
هر لحظه نو به نو دل من سوختی دگر ۱۵
بر خویش آتشی عجب افروختی دگر ۱۶