شماره ۱۱ - به سویت از چه ز محراب می کند رو را

به سویت از چه ز محراب می کند رو را
مگر به شیخ نمودی تو طاق ابرو را ۱

چونیشکر ز قدم تا به فرق شیرینی
بگوئی ار همه تلخ وترش کنی رو را ۲

مه است منخسف، آفتاب منکسف است
و یا حجاب به رخسار کرده ای مو را ۳

کنی اسیر دل خسته را به چنگل زلف
چنانکه صید کند شاهباز تیهو را ۴

مگر نه دوزخ از آن گناهکاران است
به من ز چیست ندانم نیفکنی خو را ۵

مگر نه خال تو جا کرده برلب کوثر
که گفت ره نبود در بهشت هندو را ۶

کسان که پند من از عشق دوست می گویند
چو من به چشم حقیقت ندیده اند او را ۷

گرفته ز ابرو ومژگان ز چیست تیر وکمان
خود او اسیر کند از نگاهی آهو را ۸

بدین روش که سراید غزل بلند اقبال
روا بود که بشویند شعر خواجو را ۹