شماره ۱۲ - ز بو به چین شکنی قدر ناف آهو را

ز بو به چین شکنی قدر ناف آهو را
کنی ز شانه پریشان چو عنبرین مو را ۱

به چهره یافتم از چیست خال مشکینت
بلی درآتش سوزان نهند هندو را ۲

جهان چو دکه ی عطارها معطر شد
مگر تو شانه زدی زلف عنبرین بو را ۳

به صید خسته دل من چه می کنی کوشش
تو شیر گیری اشارت کنی گر آهو را ۴

چو روز عید کنند عاشقان مبارکباد
مگر که دوش نمودی هلال ابرو را ۵

زمین ببوسد وبنهد به پیش پای تو سر
نمائی ار که به خورشید آسمان رو را ۶

ز آب شور گهر در زمانه می خیزد
در آب شیرین پرورده ای تو لؤلؤ را ۷

ز بار مهر توخالی نمی کنم پهلو
به تیغ کینه شکافندم ار که پهلو را ۸

در آید از در دیگر برت بلند اقبال
هزار بار برانی گر از درت او را ۹