شماره ۴۱۸ - بر آتش دلم آن مه ز مهر آب زده

بر آتش دلم آن مه ز مهر آب زده
ویا به عارض گلرنگ خودگلاب زده ۱

چه تیغ ها که ز مژگان کشیده بر مریخ
چه طعنه ها که زطلعت برآفتاب زده ۲

منجم آمد وگفتا نبودوقت خسوف
بگفتمش که مه من به رخ نقاب زده ۳

عجب نگر که به رخ ساخته است زلف از مشک
عجب تر اینکه گره ها به مشک ناب زده ۴

ز شیخ وشاب مجو دین ودل در این کشور
ز بسکه راه دل ودین ز شیخ وشاب زده ۵

ز ما زمانه هر آن عقده ای که در دل داشت
گرفته است ودرآن زلف پر ز تاب زده ۶

خرابه دل خود را به عالمی ندهم
که شاه خیمه در این منزل خراب زده ۷

به من مگو ز چه باشد دلت چنین پرشور
بت ز بس نمکم بر دل کباب زده ۸

عجب مدار به شهر ار به خواب کس نرود
که ترک چشم توبر خلق راه خواب زده ۹

دونیمه زلف تو افتاده از یمین ویسار
چو مرحبی که بدوتیغ بو تراب زده ۱۰

ز چشم مست تو مستی کندبلنداقبال
گمان عارف وعامی که اوشراب زده ۱۱

ز بس بودطرب انگیز شعر او گوئی
نشسته در بر او زهره ورباب زده ۱۲