شماره ۴۷۳ - دلا منال گراز یار خویشتن دوری

دلا منال گراز یار خویشتن دوری
که اختیار به دست تونیست مجبوری ۱

ندیده چشم کسی ای نگار روی تو را
چه شد که درهمه عالم به حسن مشهوری ۲

مدام سوره واللیل ونور می خوانم
به چهر وطره چوواللیل و سوره نوری ۳

اگر چه آب دهان تو بهتر است از شهد
چه سود کز مژه مانند نیش زنبوری ۴

دگر به مشک وبه کافورم احتیاجی نیست
توچون زموی چو مشک وز رو چوکافوری ۵

نمی شوی گهی آگه ز طعم شیرینی
ز بسکه از نمکین لعل خویش پرشوری ۶

دل مرا که چوکوه است کنده ای از جای
به بازوی توهزار آفرین چه پر زوری ۷

به حسن روی توکس نیست در بنی آدم
ندانمت که پری یا فرشته یا حوری ۸

ز دست چشم تو گر گشته شد بلنداقبال
به او بگو که چو بیمار هست معذوری ۹