هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر بیان میکند که اگر او نیز مانند معشوق سنگیندل و ناخوشخو بود، آیا باز هم به زیباییهای معشوق دل میبست؟ سپس آرزو میکند که ای کاش دل او مانند دل معشوق بود و خوی معشوق را داشت.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعری کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
رباعی ۴۰۷ - گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
کی بستهٔ آن زلف و رخ نیکومی ۱
این دل که مراست کاشکی تو منمی
و آن خو که تراست کاشکی من تومی ۲
کی بستهٔ آن زلف و رخ نیکومی ۱
این دل که مراست کاشکی تو منمی
و آن خو که تراست کاشکی من تومی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۳۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۰۶ - گر من سر ناز هر خسی داشتمی
گوهر بعدی:رباعی ۴۰۸ - ای شمع ترا نگفتم از نادانی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
