بخش ۱۵ - حکایت

یکی چاکر خویش را زد به سر
که فرمان نبردی چرا زودتر ۱

تو رانعمت از بهر خدمت دهم
بدین گونه خدمت چه نعمت دهم ۲

که تا من نبینم ترا دور شو
تو هم تا نبینی مرا کورشو ۳

دل من که میبود چشمش به خواب
زجا جست چون ماهی دور از آب ۴

بمن گفت ای وای برحال ما
ازین قرعه نیکو نشد فال ما ۵

که این چاکری دیر فرمانبر است
نه اوبنده نه خواجه اش داور است ۶

ببین خواجه چون تیر به بر سرش
چه سان راند او را به خشم از درش ۷

بزرگی سزاوار یزدان بود
که هم نعمت از او هم احسان بود ۸

نه فرمان بریم ونه خدمت گذار
دهد رزق بر ما به لیل ونهار ۹

نه ازخشم راند کسی را ز در
نه کس را زند از گناهی به سر ۱۰

چو ما بندگان را چنان او خداست
به فرمان او کاهلی کی رواست ۱۱