بخش ۳۵ - درگرامی داشتن میهمان

بود تحفه ای از خدا میهمان
چودر پیشت آید بشوشادمان ۱

گرامیش دار ار چه کافر بود
که این گفته گفت پیمبر بود ۲

تو را باشد از خرج مهمان چه بیم
که رزقش بود با خدای کریم ۳

مهیا نما از برایش طعام
ز لطف خود او را بکن شادکام ۴

ز هر نعمت تازه در پیش آر
به پیشش شواز مهر خدمتگذار ۵

چو جان میهمان را بده جا به دل
به خدمت کن او را زخود منفعل ۶

بر میهمان تندخوئی مکن
مشوترش رو تلخ گوئی مکن ۷

به پهلوی وی شاد وخرم نشین
نه غمگین که اورا نمائی غمین ۸

به خشروئی او را ز خودشاد کن
به شیرینی او را چو فرهاد کن ۹

ز کس میهمان گر شود تنگدل
سزد خوانی او را اگر سنگدل ۱۰

مگوپیش مهمان سخنهای زشت
که زشتان ندارند ره در بهشت ۱۱