شماره ۳۳ - کشیده طره سر از اختیار عارض قامت

کشیده طره سر از اختیار عارض قامت
گناهکار، سیه رو بود به روز قیامت ۱

شهید چشم توام بوسه ای نکرده ز لعلت
خراب مست شدم جرعه ای نخورده از جامت ۲

مرو به حلقه ی عشاق و شور و فتنه میفکن
چنین مکن که قیامت به پا شود از قیامت ۳

هزار بار دل مردمان ز داغ تو خون شد
بریخت خون دل خود ندیده دیده به کامت ۴

به روی و موی خودم وعده داده ای که بیایی
خلاف وعده چه شد، نه نهار بود نه شامت ۵

ز جان و دل گذرد هر که زلف و خال بیند
مگر تو جایل و وان زلف و خال دانه و دامت ۶

مرا بگوی که گردن زنند و سر بشکافند
هوای عشق تو از سر نمی رود به سلامت ۷

قد تو سرو نگویم رخ تو لاله نخوانم
که سرو بنده ی بالای تو است و لاله غلامت ۸

کسی که با تو نشیند عجب که جز تو گزیند
چنین که شهد و شکر خیزد از بیان و کلامت ۹

شکر که دید گل افشان و گل که دید شکربار؟
سخن بگوی و بفرما: که معجز است و کرامت ۱۰

اگر حدیث دهانت به شاخ گل بنویسم
درخت گل شکر آرد به بار تا به قیامت ۱۱

بریز خون من و جان من ز حشر میندیش
که کشتگان تو از جان گرفته اند غرامت ۱۲

نگاهت از مژه و ناز قصد جان و دلم کرد
به یک اشاره دو عالم گرفت امیر نظامت ۱۳

به آفتاب پرستی شده است شهره «وفایی»
چو خط رنگ فرنگت، چو زلف غالیه فامت ۱۴