شماره ۵۹ - رنجیده ی یاران ز دوران گله دارم

رنجیده ی یاران ز دوران گله دارم
آزرده ی خارم ز گلستان گله دارم ۱

با زاغ و زغن هم قفسم کرده زمانه
از صحبت ناجنس به چندان گله دارم ۲

چشم تو مرا کشت چو با ابرو و مژگان
این تیر و کمان چیست ز ترکان گله دارم ۳

مطلوب من آن خال سیاه لب تو است
حاشا که من از چشمه ی حیوان گله دارم ۴

کافر چه کند گر صنم بت نپرستد
با آن همه پاکی ز مسلمان گله دارم ۵

دامن به کمر بر زده هر کس به طریقی
از غفلت این قوم فراوان گله دارم ۶

فریاد که نازک دلی من به مقامی است
کز جنبش و آلودگی جان گله دارم ۷

عارف کمر یار و معارف دهن دوست
شاید که ز خود ظاهر پنهان گله دارم ۸

در هر سر بازار بگویم به دف و نی
این نکته ی سر بسته که من زان گله دارم ۹

بفروخت به چندین هنرم هیچ نفرمود
از خواجه ی خود بنده هزاران گله دارم ۱۰

اطوار من بهر خدا نیست «وفایی»
از ورد شبت نیز به قرآن گله دارم ۱۱

از خویش بیرون آی و خدادان و خداخوان
دیگر سخن از غیر به یزدان گله دارم ۱۲