شمارهٔ ۴۹ - در غزل است

صنما با تو در غم و شادی
بنده بودم نجستم آزادی ۱

وصل پیش آر و داد کن با من
بنه از سر فراق و بیدادی ۲

نرمی از من مخوه که نه مومم
دل مکن سخت اگر نه پولادی ۳

چون در آوردیم به جور از پای
به چه از دست من به فریادی ۴

تو به راحت دری و من در رنج
من بانده درم تو در شادی ۵

ورت گویم چنین مکن گوئی
رو که شیرین منم تو فرهادی ۶

غم تو از کجا و من ز کجا
به من ای جان چگونه افتادی ۷

پس تو شاگرد کیستی آخر
که به دل بردن اندر استادی ۸

استد و داد تو چنین باشد
که دلم بستدی و غم دادی ۹

در نشست تو نیست هیچ ادب
با قوامی مگر در افتادی ۱۰