شماره ۱۲۴ - از غم دلی که آب نشد سد آهن است

از غم دلی که آب نشد سد آهن است
چشمی که خون نریخت سزاوار بستن است ۱

بیهوده ما چو لاله گریبان دریده ایم
در گلشنی که خنده گل چاک دامن است ۲

دور از قدح تو میکده دشتی است پر ز خون
در چشم میکشان خم می چاه بیژن است ۳

امروز گلستان ز قفس تنگ تر شد است
مرغان باغ را هوس پر شکستن است ۴

ناز و عتاب جوهر شمشیر دلبریست
شوخی که تندخو نبود تیغ آهن است ۵

ما را به عهد لاله رخان اعتماد نیست
پیش بتان شکستن دل عهد بستن است ۶

مانند رشته هر که نظر دوخت بر لباس
عریان به چشم اهل بصیرت چو سوزن است ۷

در چشم بلبلی که پر و بال سوخته است
باغی که دلگشاست همین گنج گلخن است ۸

با اهل دل سپند به بانگ بلند گفت
این دشت شعله خیز چه جای نشستن است ۹

در خانه یی که می رود آن یار سیدا
چشمم ز پشت بام نگهبان چو روزن است ۱۰