شماره ۱۴۰ - تا در آغوش گلستان من آن سرو قد است

تا در آغوش گلستان من آن سرو قد است
نرگس خلد برین باغ مرا چشم بد است ۱

هیچ کس از دل من کلفت ایام نبرد
روزگاریست که آئینه من در نمد است ۲

از چمن کام توان یافت در ایام بهار
سبزه خط گل روی تو ما را سند است ۳

وعده دادن به گدا سیلی روی طمع است
دست بر سینه ارباب کرم دست رداست ۴

پیش نادان سخن پست بلند اقبالست
طفل را غنچه کاغذ گل روی سبد است ۵

مردن او لاست یحی که شود پرده نشین
شمع را روزن فانوس شکاف لحد است ۶

گنبد چرخ که بر رفعت خود می نازد
به مقیمان سر کوی تو پای رسد است ۷

هر که همدوش تو شد مرگ رود از یادش
قدر رعنای تو همسایه عمر ابد است ۸

سیدا از سفر کعبه دل پای مکش
در بیابان طلب هر سر خاری بلد است ۹