شماره ۱۴۴ - رفتی و از رفتنت مرهم ز داغم رفته است

رفتی و از رفتنت مرهم ز داغم رفته است
رنگ و بو چون شبنم از گلهای باغم رفته است ۱

غنچه ام چشم از تماشای چمن پوشیده ام
بی رخت سیر گلستان از دماغم رفته است ۲

آن که می گویند او را در بیابان گرد باد
روح مجنون است از بهر سراغم رفته است ۳

بی عصاکش کی رود پروانه سوی خانه ام
تا تو رفتی روشنایی از چراغم رفته است ۴

ساغر من چون دهان روزه داران است خشک
آب آسایش ز لبهای ایاغم رفته است ۵

جستجو را پا به دامان رضا پیچیده ام
مژده امیدواری از سراغم رفته است ۶

سنبل زلف تو تا کردست سرگردان مرا
آرزوی روغن گل از دماغم رفته است ۷

آن پری رو سیدا تا از چمن غایب شدست
بوی گل دیوانه وار از کوچه باغم رفته است ۸